الکترونیک

الکترونیک ، دانشی است که به موضوع عبور جریان الکتریکی از چیزهایی مانند نیمه‌رساناها، مقاومت‌ها، القاگرها و خازن‌ها و آثار آن می‌پردازد.

الکترونیک همچنین شاخه‌ای از علم فیزیک است.

طراحی و ساخت مدارهای الکترونیکی برای حل مشکلات عملی، قسمتی از مباحث موجود در مهندسی الکترونیک را تشکیل می‌دهد.

الکترونیک از علم و تکنولوژی الکتریکی و الکترومکانیکی فاصله گرفته است. این تمایز از سال ۱۹۰۶ و با اختراع ترایود به وسیله لی دفارست آغاز شد که تقویت سیگنال‌های رادیویی و شنیداری ضعیف بدون ابزار غیر مکانیکی صورت گرفت. قبل از ۱۹۵۰ نام این رشته «تکنولوژی رادیویی» بود زیرا کاربرد اصلی آن در طراحی و تحلیل فرستنده‌ها و گیرنده‌های رادیویی و لامپ‌های خلأ بود.

هرچند در برخی موارد مطالعه المان‌های (قطعات) جدید نیمه‌رسانا و فناوری‌های نزدیک به آن شاخه‌ای از فیزیک (حالت جامد) در نظر گرفته می‌شود.

مدارهای الکترونیکی را می‌توان به دو گروه تقسیم کرد: آنالوگ و دیجیتال. یک دستگاه الکترونیکی ممکن است که از یک گروه یا ترکیبی از این دو گروه مداری تشکیل شده باشد.

اغلب دستگاه‌های الکترونیکی آنالوگ؛ مانند گیرنده‌های رادیویی، از ترکیبی از چند مدار ساخته شده‌اند.

مدارهای آنالوگ با سطح ولتاژهای متنوع (و پیوسته‌ای) سر و کار دارند، بر خلاف مدارهای دیجیتال که تنها دو سطح ولتاژ در آن‌ها تعریف شده‌است.

مدار دیجیتال، از حضور حداقل یک قطعه دیجیتالی در کنار سایر قطعات ساخته می‌شود.

در این نوع، هسته اصلی مدار یک میکروپروسسور یا میکروکنترل‌ گر و یا یک IC است که با سیگنال های گسسته (یا همان دیجیتال) و پیوسته (یا همان آنالوگ) به صورت همزمان یا مجزا در ارتباط است.

مدارهای آنالوگ صرفا از قطعات غیر دیجیتالی مثل خازن و مقاومت و سلف و … تشکیل شده‌اند که فقط با سیگنال های آنالوگ کار می‌کنند.

  1. خانه
  2. chevron_right
  3. الکترونیک

نتیجه‌ای پیدا نشد.

فهرست